Een schaap op mijn fiets

Waar een ligfiets al niet goed voor is. Toen we naar Albarracin een kloof in slingerden, hoorden we ineens luid 'beeeeh'. Een schaap keek ons aan vanaf de steile rotswand langs de weg, een kleine 4 meter boven ons. Het beest had een enorme hoeveelheid wol om zich heen hangen. Het had minstens een paar seizoenen schaapscheren gemist.

'Dat klopt niet, zo'n schaap alleen op een rots', vond Maurice. Zoals we dat onderweg ook bij paarden doen, klauterde hij naar het schaap toe om het een pannetje water aan te bieden. Eerst verstopte het beest zich achter een bosje. Maar na wat over en weer geroep van 'beeeh' hobbelde het achter Maurice aan. En het klom zo ongeveer bij hem op schoot om nog meer pannetjes water leeg te zuigen (die ik aanvoerde vanuit een naburig beekje).

Het beest kon niet van de rots af, bleek na een verkenningstocht over de rotswand. We hebben het toen naar het laagste punt geleid. Terwijl Maurice zijn laatste stappen naar beneden aan het uitzoeken was, leunde het schaap vol overgave tegen Maurice aan en glibberde toen een stuk naar beneden. Maurice kon het net met 1 hand tegen houden. Ik schoof snel mijn ligfiets onder het tafereel. Een paar seconden lang stond er een schaap op het zitje van mijn ligfiets. Aarzelend sprong het op de begane grond.

We namen het dier mee naar de overkant van de weg, naar het naburige beekje. Daar schoren we het zoveel als we konden met een zakmes. Er ligt nu een enorme baal wol langs de weg. Ondertussen slurpte het dier nog een paar liter uit het beekje. We overlegden de voors en tegens van het uitleveren van het schaap aan een naburig dorp. We waren ervan overtuigd dat het dan vermalen zou worden tot allerlei producten. Als een schaap al zolang individueel op een rots woont moet dat juist beloond worden, vonden we.

We besloten een grazige weide te zoeken voor onze wolbaal, liefst met soortgenoten. We fietsen weg en zoals schapen dat doen, draafde het beest met ons mee. Soms achter ons, soms tussen ons in, en soms naast ons. Onderweg kwamen we 2 auto's tegen. Die hebben zich vast nog lang afgevraagd wat ze nou precies zagen. Na een tijdje draaiden we om, omdat bergafwaarts toch meer kans was op grazige weides dachten we. Niet lang daarna dook het schaap ineens de bosjes in en rende naar boven. Het reageerde niet meer op ons beeeeeh-geroep. We hebben het niet meer gezien. Toen we onze weg vervolgden, kwamen we de mooiste grazige weiden tegen. Met schapen. Die nacht onweerde en regende het. Ik hoop dat het schaap nog steeds zo dapper is.